The Orbis of Wine

Cabernette en Amaronese, versterkt met één van de recentste Orbisrecruten, volgen hun nieuwsgierige, maar enigszins verkleumde reukorgaan en belanden in d’Hoogeschool.

1. Aangenaam.
Een vrijdagmiddag in de herfst, typisch Belgisch weer. Op het Hogeschoolplein in Leuven, waar Cabernette vijf jaar op kot doorbracht op enkele huisnummers van de Salons Georges, met Amaronese om de hoek, zeilden de herfstbladeren door de grijze lucht. Samen met een collega zijn we maar weer eens op zoek naar een Leuvens etablissement waar prijs en kwaliteit nog in verhouding zijn – niet meteen een sinecure – en zoals gewoonlijk wordt er eerst twintig minuten gediscussieerd en rondgelopen (we komen o.a. voorbij Trente, altijd een uitstekende optie voor fans van de moleculaire keuken en originele visbereidingen - zie hier) vooraleer we tot een consensus komen. Aangezien iedereen meer zin had in een stuk vlees (Amaronese en wild, dat is immers twee handen op één – everzwijn met truffels – buik), werd er gekozen voor de eerder als traditioneel te boek staande keuken van d’Hoogeschool. Je weet wel: de winnaar van ‘Mijn restaurant’, de VTM-remake van het Australische My restaurant rules. Daar hadden zelfs wij zonder televisie al iets over opgevangen … . Het bleek voor een middag in de week best wel mogelijk om er zonder reservatie binnen te vallen. Leuk, dan laten we er geen gras over groeien, en binnen waren we.
Even gewacht en nog geen twee minuten later zaten we al met onze neuzen in de menukaart, aan een tafeltje bij het raam. In die eerste tien minuten kreeg d’Hoogeschool alvast goede punten voor de zeer bescheiden en rustige achtergrondmuziek, de comfortabele stoelen en de ruim bemeten plaats per persoon. We hebben er een gloeiende hekel aan om als een sardientje in blik vast te zitten tussen onze tafelgenoten, geen stukje vlees te kunnen snijden zonder een buur een elleboogstoot te verkopen en dan ook nog eens op een ongemakkelijke stoel de maaltijd te moeten uitzitten … . Gruwel is dat en minstens een reden om onpasselijk ergens buiten te komen. Uiteraard gaat het in een restaurant in de eerste plaats om een degelijke maaltijd, maar aangezien wij gemiddeld aardig wat uitgeven als we uit eten gaan, verwachten we dat we op zijn minst comfortabel de op tafel getoverde lekkernijen kunnen verorberen. Een kus van de juf en een bank vooruit voor d'Hoogeschool dus wat comfort en ruimte betreft, daarover bestaat geen enkele twijfel. Nu ja, dit gezegd zijnde, maar weer even ter zake: een mens heeft honger, neust, kiest en klapt de menukaart dicht. Onze keuze was snel gemaakt: unaniem gingen we voor het menu d’Hoogeschool, drie gangen zonder aangepaste wijnen (€ 45.00). Er moest nadien toch ook nog wat gewerkt worden ... .


2. Een kleine wijnwereld.
Zonder aangepaste wijnen betekent uiteraard niet zonder wijn en Amaronese dook, na het bestellen van een glas Champagne als aperitief – degelijk, fris en droog, maar niet opvallend, de naam is ons dus niet bijgebleven -  voor het komende kwartier weg in de wijnkaart. Voor de Orbisleden is dat een bijzonder vertrouwd scenario, maar onze ober nr 1 (we werden immers niet constant door dezelfde persoon bediend, maar door drie verschillende mensen, en dat was enigszins verwarrend) werd er toch wel wat zenuwachtig van. Niet geheel ten onrechte, want aan de wijnkaart was nog wel wat werk.
De beperkte keuze vonden wij wel ok, geen probleem mee. We worden er altijd wat wanhopig als er een dertig tuintegels tellende kelderencyclopedie op de tafel dondert. Heel impressionant hoor, maar wijn kiezen wordt dan algauw archiefwerk en zonder een goede sommelier als gids is dat bijna om wanhopig van te worden. Kort en bondig of een steengoede sommelier, dat is meer onze stijl. Het eerste kom je nog wel eens tegen, het tweede al heel wat minder. Hier ook niet dus, maar dat hoeft ook niet meteen: een gepassioneerde ober of twee maakt al veel goed, is soms zelfs leuker. In d’Hoogeschool visten we voor optie twee spijtig genoeg ook achter het net. Geen gids dus. Wel een wijnkaartje dat met goede wil in elkaar gestoken was. Dat was al iets, als het niet al te duidelijk bij die goede wil gebleven was ... . Natuurlijk figureren de klassiekers op de kaart: een lijstje Bordeaux, een aftelrijmpje Bourgognes, zowel rood als wit. Rhône stuurde haar kat. Loire en Languedoc zonden blijkbaar helemaal niks. Uit Chili werden een paar dertien-in-een-dozijnwijntjes overgevlogen en voor de rest bleek de Nieuwe Wereld zo goed als onbestaande. En ja, zoete wijnen? Pardon, nog nooit van gehoord! Wat is de wijnwereld toch schattig klein als je het zo bekijkt.
Ik voelde me een beetje als Paris Hilton voor de toilettafel van Nana Mouskourri: maar één zonnebril, om duizelig van te worden. Eén zonnebril met zelfs een paar al te evidente krassen op. Daar worden we wel een beetje chagrijnig van. Is het nou echt zo moeilijk gewoon even netjes over te typen wat er op de fles staat? Of Google even en leg er je cursus ‘Wijn en sterke dranken’ naast; krijgen we allemaal in de horeca-opleiding. ’ t Is een fluitje van een cent om aan correcte informatie te geraken, probeer die dan ook – als het even kan – correct op de wijnkaart te krijgen. Typefouten, verwarringen tussen appellatienaam en domeinnaam, de naam van de wijnboer die ontbreekt, ... ik ben het al zo vaak tegengekomen. Op den duur kijk je er zelfs wat over, maar toch niet in een restaurant dat door topchef Peter Goossens, Ambiance-hoofdredacteur Dirk De Prins (toch een zelfverklaard groot wijnkenner, niet?) en horeca-manager Christian Cabanier (tja, managers vind je nu eens letterlijk overal) de hemel in geprezen werd? Ik bestelde wat overdreven gearticuleerd een Hautes-Côtes de Nuits van Michel Gros, eentje die ik onlangs nog alle concurrentie had weten van tafel vegen in een Bourgogne Aujourd’hui-proeverij. Overdreven gearticuleerd ... want er stond Côtes de Nuits Villages op de kaart en dat maakt Michel Gros niet. “Côtes de Nuits Villages,” herhaalt nr. 2, met zijn vinger wijzend op de wijnkaart. Grrrr. Even liep er in mijn dagdroom een ober met vork in linkeroog en wijnkaart in rechteroor terug naar de keuken. Nee hoor, niets gebeurd, maar zulk een idiote fouten passen echt wel niet bij de “eerlijke keuken” van d’Hoogeschool, “waar het product de plaats krijgt die het verdient”, toch?

3. Indulgence.
Terwijl Amaronese de wijnkaart kritisch aan het doorspitten was, werd er door de dames duchtig aan de bubbeltjes genipt en van de drankknabbels in fusion-stijl gesnoept: gemarineerde Spaanse olijven, popcorn Tandoori en een gebakken rolletje Gandaham. Ergens middenin een paar anekdotes over het tuinkabouter-terracottaleger van onze Lowie arriveerde er een trio van amuse-gueules, waarin de invloed van de moleculaire keuken goed merkbaar was: hartig sorbet, schuimje hier en geleitje daar. Van een tomatensorbet met pesto lepelden we een schuimpje mozzarella weg, van het pompoensoepje een schuimpje spek en in potje nummer drie vonden we mosseltjes in witte Grimbergen met komkommergelei. Voor amuse-gueules een behoorlijk uitgebreid palet, degelijk bereid en mooi gepresenteerd, maar qua combinaties niet echt vernieuwend. Het menu ontvouwde zich verder als volgt:

• (Voorgerecht) Carpaccio van tonijn met een toefje mousse van gerookte paling, sorbet van Granny Smith en postelein.
• (Hoofdgerecht) Hertenstukje in Ghana-chocolade met pastinaakpuree, gebakken spruitjes, girolles, amandelkroketjes en rode kool met jonagold. Apart kommetje met schouderstuk van hert in een stoverij met spekjes en champignons.
• (Extra) Verfrissende flûte met een panacotta van rood fruit, een bolletje ijs van bloedappelsien gegarneerd met een spietje Brusselse wafel.
• (Dessert) Triovariatie op appel en peer : mini tarte tatin met kaneelijs, gelaagde chocoladecrumble met appel-peerchutney, ganache en tuile au coco, sabayon brûlé op een brunoise van appel en peer met poire Williams.
• (Extra) Verse appelbeignets.
• (Koffie)

Bijzonder lekker was vooral de tonijncarpaccio. Flinterdun gesneden, fris, sappig bijna, besprenkeld met een zinnenprikkelende vinaigrette, fijnzinnig gecounterd door het appelsorbet en de hartige palingmousse, op het bord geschikt als een doek van Rothko. Een geslaagde entrée. Wat ons betreft zelfs de voltreffer van het menu. Ook het hertenstukje was niet te versmaden, maar hier werkte de horizontale analyse van het geheel wat minder. Het stoofpotje van schouderstuk schoot zijn doel wat voorbij. Lekker op zich, maar het vond niet meteen aansluiting bij de rest van het gerecht (ok, het was óók hert). Net zo met de spruitjes, amandelkroketjes, pastinaakpuree, rode kool, ... . Het mocht allemaal wat minder zijn: hoe delicieus ook, wij hebben liever geen kookencyclopedie op ons bord. De wijn deed het bij beide gerechten uitstekend. Puur drinkplezier met een springerige aanzet van cassis en knapperige zuren. Je kon er zo de zomerse koelte van de Hautes-Côtes in herkennen, een beetje zoals een cassisstruik die heeft staan stoven in de zon en bij het vallen van de avond, in de koelte zijn zoele geur hellingafwaarts stuurt. Gelukkig hield hij mijn hoofd ook koel, want de fles verdween telkens naar een plekje op de toog, vijf meter van onze tafel. “Hé, die fles is van mij!”, wilde ik nog roepen, maar nr. 3 sprintte al weg en ook het hertenstukje was echt wel te lekker.
We sloten af met een ‘triovariatie op appel en peer’. Ik ben al geen dessertmens – geef mij maar een smeuïg stukje kaas aan het eind van de maaltijd – en van zulke kunstzinnige gerechtbenamingen krijg ik meestal al meteen de piepers, maar hier zou dat niet op zijn plaats geweest zijn. Voor ik het wist, was mijn dessert tot de laatste kruimel verdwenen. Zalig lekker, niet te zoet, niet te zwaar, afwisselend, hier staat een dessertkok in de keuken! Ik vond het toch zo jammer dat die mini tarte tatin ook niet in maxi-formaat te krijgen was, want dan had er nog een heus Breugheliaans festijn gevolgd. Zelden een tarte tatin gegeten die zo ontroerend lekker was.

Oordeel: 7/10.     

Een blindproeverij houden op je eentje is niet zo simpel. Je kunt het een beetje vergelijken met een stoelendans als je alleen thuis bent. Maar toch besloot ik het er op te wagen, al was het omdat mijn objectiviteit niet in vraag gesteld zou worden. Zonder te kijken schonk ik mijn INAO-glas vol, zette de fles weg en kuiste de rest op. Oké, hier gaan we even voor zitten.

Zalmkleur, lichtjes troebel. Hmmm, ongefilterd? Alle smaaksensaties van het productieproces rechtstreeks in het glas? Dat ziet er goed uit! Een zure neus met duidelijke frambozensnoepjes. Tiens, dat hadden we niet verwacht. Het oorspronkelijk enthousiasme slaat om. Ik durf bijna niet te proeven. Te laat. In de mond meer zoetigheid, nee wacht, alleen maar zoetigheid. Van die paarse beertjes die te lang in de auto gelegen hebben. Geen idee waar dit vandaan zou moeten komen, wie dit zou durven bottelen. Genoeg objectiviteit, hier die fles. Geen jaartal. "...gearomatiseerd met kruiden en natuurlijk frambozenaroma." Ja, dat was al duidelijk. "Met suiker en zoetstoffen." Je meent het? Het "vigneron independant"-manneken op het glas zou er bijna zijn vat van laten vallen!

Eigenlijk had ik het aan de vorm van de "fles" al kunnen raden. En aan het geluid van het aluminiumlipje dat langzaam losscheurt. AOC Hoegaarden, Cuvee Rosée.

Editoriaal:
Ik ben de eerste om toe te geven dat het gemakkelijk is om met dergelijke producten te spotten. Eerlijkheid gebied mij ook te vermelden dat ik geen fan ben van Inbev en hun aanpak. Maar dit neemt niet weg dat ik het belangrijk vind om dit soort populistische cocktails te doorprikken. Of het nu bier is of wijn, eten of het nieuws, het wordt tijd dat we allemaal weer wat kritischer worden in wat we voorgeschoteld krijgen. En dat wil niet zeggen dat je geen Coca-Cola, Jupiler of Martini Brut meer mag drinken, maar dat je voor ogen houdt dat met een kleine beetje meer moeite, geld of durf er zoveel meer te ontdekken valt. Ook al wordt er dan misschien ook eens met jou gelachen.

Etikettendrinkers ... ik kan ze niet uitstaan. Vooral niet als na vijf woorden gesprek blijkt dat ze niet eens weten wat het aanbeden etiket in kwestie vertelt over de wijn waar ze zo graag over opscheppen. Nu ja, als ik eerlijk ben, moet ik daar dan ook meteen aan toevoegen dat ik een stukje van mezelf niet kan uitstaan (een klein stukje weliswaar ). Het zou een beetje snobistisch zijn, te ontkennen dat ook ik eens niet val voor een etiket, dat ook ik niet eens een wijn drink en apprecieer eerder voor wat het etiket me vertelt, dan voor wat de fles me helemaal niet weet te vertellen. Het zou bovendien helemaal van een overmatige pretentie getuigen moesten we gaan beweren dat we helemaal imuun blijven voor een mooi ogend, origineel of misschien zelfs controversieel vodje papier op een fles. Want ja, zonder dat vodje zou een fles wijn evenveel of even weinig te vertellen hebben als het geborneerde flatface van pouty lips Scarlett Johansson ... .

1. Etiketten, de kenners, de CEO's.
Tja, soms is het toch wel even kicken als je zo maar eventjes een Château Ausone of een Romanée-Conti op de tafel tevoorschijn mag toveren. Meer nog zelfs als iemand anders die voor jou op tafel tovert! Het geeft ergens een thrill als je weet hoe 'zeldzaam' deze flessen zijn, wat voor moeite je moet doen om eraan te geraken en vooral hoe je je beurs tot de laatste hoek mag binnenstebuiten keren om er één flesje van te kunnen wegleggen. Want dat laatste is vooral wat een 'grote naam' op een etiket ons verzekert: dat het bedrag dat je ervoor neertelde niet van de poes was. Net hier gaat het dan ook meestal mis. We vergapen ons op de vermeende exclusiviteit van de fles, de exclusiviteit die ons verzekerd wordt door dat astronomische prijskaartje, verbonden aan het etiket. Maar is die relatie we altijd zo 1:1? Impliceert een fenomenale hoop afgedokte flappen ook een zeldzame of zelfs unieke ervaring?
Iedereen die al wat van deze wijnen heeft mogen proeven weet dat die unieke ervaring in een relatief groot aantal gevallen uitblijft en toch gaan heel wat mensen steeds terug op zoek naar flessen met die ene naam, dat ene etiket. Het waarom daarvan is simpel: herkenning en associatie. In de eerste plaats heb je het bedonderende effect van het etiket - en ik zeg met opzet 'bedonderend' i.p.v. overdonderend: zo'n fles mogen drinken wordt sowieso als een privilege opgevat. Je gastheer verleent je de unieke kans zoiets te proeven. Recht voor de raap gaan zeggen dat je de fles aan tafel 'even opgeblazen vind als het ego van Guy Verhofstadt' past dan ook echt niet in het decorum. Je zou je gastheer er erg mee kwetsen dus word je lyrisch en loof je de fles en indirect ook je gastheer, al laat dat een wrange nasmaak achter in de mond. Met een gespleten tong proeven we inderdaad niet meteen oprecht. Enfin, zo is het toch voor de minder rijken op aarde onder ons.
Voor  jou, CEO met een torenhoge ontslagvergoeding of een percentje vermindering op de inkomstenbelasting ligt het evenwel anders: je koopt dit omdat je je't kan veroorloven en omdat dit bij je status hoort. Mindere flessen horen niet op tafel. Het gaat je niet om de intrinsieke kwaliteit van de fles, het gaat je niet om wat de fles aan tafel brengt, laat staan dat je kan peilen naar die kwaliteit: je mist gewoonweg vergelijkingspunten - m.a.w. eigenlijk 'ken' je niets van wijn, je wil je alleen maar voordoen als een wijnkenner. Of, zal ik maar zeggen, een etikettenkenner? Immers, voor jou is de symbolische waarde van het goedje in die fles simpelweg gelijk te stellen met de economische waarde die het etiket je verzekert. Een zekere belegging voor aan tafel als het ware: je bestuift mekaar met wat symbolisch kapitaal dat zodanig uitgehold is dat je gast, conform de huidige normen van discursieve transparantie, perfect kan inschatten hoeveel hij je waard is. Letterlijk dan, ... . Allez, voor die ene fles toch, want hoeveel andere laat je liever als verzekerde belegging wegrotten in je kelder? Hoeveel flessen houd je liever van de markt zodat schaarste en tegelijkertijd dan ook maar de beleggingswaarde van je gebottelde geldschijtende ezeljes de hoogte in schiet? Trouwens, tussen ons gezegd en gezwegen, dat is ook de reden waarom je Decanter koopt. Tijd om zoiets te lezen heb je toch niet - dat verkondig je tegen Jan en Alleman: "Ik heb geen tijd voor die dingen, ... werk, werk, werk en tja, mijn vrouwke wil ook nog eens graag wat *zucht*." Jaja, die businessmantra's kennen we allemaal. De enige bladzijden die je liefst het eerst openslaat staan helemaal achterin: de laatste tien pagina's waarin je lekker masturbatoir je eigen kuddegedrag bevestigd ziet in een interview met één van je homies, je lekker kan geilen op de laatste veilingnieuwtjes en helemaal orgiastisch beneveld geraakt van de drie fetishpagina's vol tabelletjes met beurswaarden voor deze of gene cru ... . Herkenning dus ... .

2. Het vintage-fetishisme.
Associatie, tja, daar doen we ook allemaal aan mee en daar speelt de huidige bundel marketingstrategieën ook zeer handig op in. Elk etiket roept reeds beleefde ervaringen, andere namen, een heel discours rond een bepaalde appellatie, cru of domeinnaam op. Neem nu Pomerol. Doe een poll in je kennissenkring waarbij je gewoon vraagt wat Pomerol is en zie: ongeveer elke ondervraagde spreekt een ongenuanceerd waardeoordeel uit. Heel wat mensen weten daarbij eigenlijk niet waar het over gaat. Als er al enkelen weten dat je het over een Bordeauxappellatie hebt en niet over een druif of een château, dan mag je tevreden zijn. Voor de rest zal zowat iedereen het hebben over 'grote' wijn, die 'heel lekker' is, wel 'duur', en 'zeldzaam',  voor 'af en toe', 'om lang te laten liggen', want dan wordt hij 'alleen maar beter'. Nu ja, wat wil je met zo'n 'naam' en zo 'uniek'. Jammer genoeg is niet heel Pomerol Pétrus, maar dat vergeten we even. Als er nog maar 'Pomerol' op het etiket prijkt kan het al niet meer om een slechte wijn gaan. 'Men zegt immers dat', enz. Ook hier: wat er uiteindelijk in de fles zit, maakt voor velen niet meer uit. Waarom? Omdat men in de eerste plaats niet meer de moeite neemt te gaan vergelijken en vooral zichzelf te vertrouwen in het proeven. We geloven liever wat er verteld wordt. Geruststellend, want dan moeten we onszelf niet bevragen en, bovenal, dan is die dure fles toch wel haar geld waard.
Een etiket mikt in 90% van de gevallen op een vereenzelviging met een bepaald discours. Denk maar aan het marketingbelang van de vroegere slagzin 'méthode champennoise' of de nog steeds belangrijke vermelding van een appellatienaam of een druivensoort in koeien van letters op een etiket. Denk aan de kilometers holle frasen over traditie, uniciteit of typiciteit op de zovele rugetiketten die je al las. Denk aan die jaren van onwetendheid dat je dacht iets geweldig gekocht te hebben voor € 11: Cheval Noir of nee, was het nu Cheval Blanc? Het is zelfs zo erg, dat ik op proeverijen merk dat sommige proevers, die al heel wat 'grote namen' achter de kiezen hebben, een compleet misvormd smaakprofiel huldigen: een wijn met fijn, rijp fruit, een wijn met mineraliteit, een wijn met mooie verweven tannines, een wijn met pittige frisse zuren, ... allemaal voorbeelden van slechte wijn, volgens die 'kenners' dan toch. Een eerste keer wist ik niet wat me overkwam. Nu weet ik wel beter: sommigen onder hen haal ik terug over de streep, anderen zijn al hopeloos ver heen, ingekapseld in een cocon van soms zelfs compleet onbewuste zelfgenoegzaamheid. Jammer dat mensen onder andere door het etiketten proeven uiteindelijk van slechte, onevenwichtige wijn zijn gaan houden.
Ondertussen zijn er heel wat wijnbouwers die zich terdege bewust zijn van de persuasieve en naturaliserende macht van een wijnetiket. Er wordt ook degelijk in geïnvesteerd door zowat elke wijnboer. De basisprijs van een wijnetiket bedraagt al gauw tussen de € 0,30 en € 0,50 en dan heb je nog niets opvallends. Dat hoeft ook niet altijd. Loop eens langs een warenhuisrek: hoeveel etiketten tel je niet waarop een altijd even bruinige nepgravure van het één of andere château staat afgebeeld. Saai, maar wel herkenbaar. En daar draait het net om. Nieuwe-Wereldwijnen kunnen met zo'n kasteelplaatje evenwel weinig aan. Het zou immers allerminst overtuigend overkomen. Een Empire-kasteeltje in de Australische outback, een Romaanse rocca boven een Californische babes beach of een classicistisch paleis in de Andes? Toch maar niet. Dan moet het etiket maar opvallen met een staaltje excentriek design. Denk bijvoorbeeld aan de etiketten van Leeuwin Estate, Philip Jordaan of zelfs Mouton-Rothschild. Met die laatste is de cirkel ook rond, want plots hebben Europese wijnboeren ook de waarde van een vintage designetiket in de mot. Je vindt ze hier dus ook. Soms heel geslaagd, maar meestal is het ene al wansmakelijker dan het andere. Toch is er ook voor die laatsten hoop, want zelfs een mottig etiket gaat dikwijls niet onopgemerkt voorbij ... .

3. Gesluierde etiketten en terroristenwijn.
Een cool etiketdesign is ondertussen bijna een must have, blijkbaar. Maar, wat telt er nog zoal op een etiket? Druivenrassen, liefst in joekels van letters centraal in het blikveld. Of vermeldingen als 'Premier Cru', 'Tradition', 'Barrel Select', 'Old Vines', enz. Allemaal promo-tricks. En dan hebben we het nog niet over appellatienamen, die dikwijls inderdaad ook meer weg hebben van marketingfoefjes dan van echte originebenamingen die een kwaliteit verzekeren. Herkenbaarheid, daar staan ze voor, maar daar blijft het ook bij. Gelukkig zijn er in de hedendaagse marketingzee wel enkele haaien, die zich niet te vies voelen om eens lekker te spelen met de verwachtingshorizon en de bevestigingsdrang van de moderne consument.
Non-conformisten zoals Charles Beck van Fairview met zijn Goats Do Roam of Goat Rotie - niet meteen subtiele hints, maar wel een duidelijke vingerwijzing aan het adres van appellatiekikkers - of vitizen of the world, Randall Grahm, de bezieler van Bonny Doon Vineyards, met zijn al even idiosyncratische interpretaties van wet en gebod in de wijde wijnwereld (bv. Le Cigare Volant, La Donna Cannone, Pinot Transfusion, enz.), waren samen met zovele andere voorgangers en mededingers diegenen die het pad effenden voor de (r)evolutionairen in de wijnwereld. Zij hadden immers meer te vertellen dan alleen maar achter een etiket had moeten schuilgaan of wilden allerminst gereduceerd worden tot het geconsolideerde beeld dat rond elke appellatie en dus dikwiijls ook rond het etiket opgehangen wordt. Zij formuleerden hun lak aan het wine establishment, het etikettensnobisme en het eenzijdige marketingfascisme door een stevige portie speelse ironie of bijtend sarcasme op rug- en buiketiket. Wat eerst met hoongelach en pompeus opgetrokken poederneuzen onthaald werd, is momenteel zowat de cultkern van een aanstekelijke (r)evolutie in de wijnwereld geworden. Niettemin geven Randall Grahm en Charles Beck geen krimp: zij blijven gewoon verderwerken als voordien en laten zich niet in de eerstvolgende nepotistische troon duwen van tot herhalens toe bewierookte, maar daarom net netjes genaturaliseerde nieuwe goden.
Misschien is het met die voorgeschiedenis niet helemaal verwonderlijk dat vooral biodynamische en natuurlijke wijnbouwers hier op de kar sprongen.  Zij laten, net als in het wijnmaken, ook hier hun creativiteit de vrije loop. Plotseling mag er wat intellectueels op het etiket; dat kan zonder schaamte: "wie er niet van weten wil, moet onze wijn niet kopen", is de leuze. Iets minder geruststellends en zelfs pure parodie of satire zijn voor hen ook al geen taboe meer. Denk maar aan de cuvées van Cyril Alonso van Domaine de l'Ancestra. Leutige cuvéenamen zoalls die van de Swimming Poule of de Porc Tout Gai  zijn minstens gewoon grappige woordspelingen, maar zijn Château Gonflable Grand Q Glacé is bv. een maar al te duidelijke verwijzing naar de gebakken lucht die zo dikwijls verkocht wordt rond de châteauwijn van deze of gene grand cru classé. Als er al een reëel château bestaat, want ook dat wil men ons in veel gevallen wel eens graag doen geloven: een gammele barak op het domein is al genoeg om een châteaunaam op het etiket te kunnen adopteren. Daar is zelfs geen springkasteel voor nodig. Om in dit geval ook nog maar over de Shakespeariaanse zinspeling op cru/cue te zwijgen ... .
Zelfs van heerlijk politiek incorrecte cuvéenamen zoals Vin Voilé pour Terroiristes schrikt Reinaert Cyril Alonso niet terug. Gelukkig maar. Hij en heel wat andere wijnbouwers als Thierry Renard (Renard des Côtes) of Alice Bouvot en Charles Dagand (Domaine de l'Octavin - vroeger Opus Vinum, maar dat mocht niet van de etikettenkapo's van Opus One) gebruiken het medium van het etiket terug om verwondering en verwachting op te wekken bij de consument. Een effect dat ondertussen ver heen was met de uitgeholde appellatie/druivenras/tradition-patati-patata-etiketten die de wijde wijnwereld bevolken. Zulke nieuwe etiketten trekken niet alleen je aandacht en affirmeren het eigenzinnige karakter van de wijnen, maar ze doen ons vooral één ding terug beseffen: dat wat er ook op het etiket staat, uiteindelijk datgene wat in de fles zit het laatste woord moet hebben ... .